Hiç ateş yakar mı, Halîl olanı?
Mevlânın yoluna, delîl olanı?
Cânân, mekân eder, hem dahî sever,
Sırrı söylemeyip, bîdil olanı.
Yüzünü görenin, ciğeri ağlar,
Nereye bakarsa, ateşler dağlar;
Gözlerinin yaşı, bir pınar olur,
Damla damla akmaz, durmadan çağlar.
Bakınca göründü, gözüme Mevlâm,
Dilim durmaz oldu, bu mudur ilham?
Bâzı da ötüyor, bülbüller gibi,
Yakıp çıkarmıyor, birtek bir kelâm.
Sevdiğin kulunu, aşka tutturdun,
Gözüyün şâhını, aldın, yutturdun;
İki dünyâsını, hem de canını,
-Ne kadar hasetsin- hep unutturdun.
Çok âlemleri sen, ettirdin ikrah,
Görenler diyor ki: (Yüzleri siyah);
Bâzı kullarını, eyledin mekân,
Alıp da sevmesi, olur mu günah?
Nûr-u İlâhîsin, görürler toprak,
Ârifler kokular, ne bilir ahmak…
(Emre)yi tutturdun, bitmez ateşe,
Kendi bir ölüdür, işitmez yasak.
Zapteden: Hatice Tutum
Urfa, Saat: ?
17.6.1958