Seni severek, gönlüm,
Aklımdan çıktı ölüm;
Toprağım; üstümde bit!
Yeter ki açıl, gülüm!
Sen tek ki, ol domurcak,
Yönünü dön, bana bak;
Siper eylemek için,
Olayım yeşil yaprak.
Seyrân-et bu cihâna,
Görsünler kana kana;
Mevlânın âşıkları,
Kurbân-olmuşlar sana.
Sensin onlara kıble,
Medhin gelmiyor dile;
Mânen secde ederler,
Cümlesi güle güle.
Cânânım! sen Dilbersin,
İçten gelen habersin;
Şükür, ettin hidâyet,
Sen diri peygambersin.
Sensin sâdıka imam,
Hâl, sende oldu tamam;
Âşikâr-etse (Emre),
Bozulur cümle nizam.
Etmek istiyor siper,
Söyletme ona, yeter;
Aklından, zekâsından,
Yakıp, koymadın eser.
Kimisi diyor: deli,
Kimisi diyor: velî;
Çokları diyor: dinsiz;
Bu hâl, böyle, ezelî.
Senden olmuştur karâr,
Râzıdır, etmez inkâr;
Dilinden söyler iken,
Öldürürsen, yok zarar.
(Emre) eder iftihar,
Her dâim sana bakar;
Seveliden Zâtını,
Candan, cihandan bıkar.
Zapteden: Fikri Emre
Saat:14.00
27.4.1959