Âşıklar gününün, attı şafağı,
Işığa boyadı, bu dört bucağı;
Gözü rastgelenin, deprenmez olur
Kalbi ile gönlü, dili, dudağı.
Bu canından kalmaz, hiçbir haberi,
Kendini unutur, görür Dilberi;
Hayât-ile memât, düşmez aklına,
Nokta ile Vâhid, öteyle beri.
Bir tek damla iken, olur bir deniz,
Nazarında kalmaz, sizler ile biz;
Akıl karışınca, yol tamâm – olur,
Yürüyüp bitiren, arar mı hiç iz?
İşâret eyleyen, bu kara toprak,
Bilinirse, kalmaz, âlem olan fark;
Gözlerin arzûsu, zuhûr- edince,
Gören, kendi olur, bilir muhakkak.
Târîf eylediğim: (âlem-i fenâ);
(Emre) canı verdi, bulunca, Ona;
Geceler, gündüzler, bilmez uykuyu,
Aklına düşünce, ediyor senâ.
Zapteden: Emine Başman, Fehmi Görgün.
Namrun, Saat:5.55
22.3.1960