Seni seven, can mıdır?
Damarlarda kan mıdır?
Tebessümlü dişlerin,
İnci mi, mercan mıdır?
Mânâ doludur insan,
Sana tâbi’dir cihan
Târifler kâfi değil,
Nutkeder bütün lisan.
Âşıklar durur dîvan,
Sevişiyorlar her ân;
Sevmek için yaratmış
Kendikendini, Rahman.
O (Zât)ın sûretisin,
Uyan, bak, himmetisin;
Yönünü dön sen Ona,
Görürsün: sîretisin.
(Ben!) dediklerin sebep,
Mânî’ olur Dört Mezhet;
Onu târîf-ediyor
Gözün, kaşın bütün hep.
Bilmek için, (ben!) deme,
Varlık varsa, sen, deme;
Bu bir nûr-u ilâhî;
Nefse tâbi’ ten deme.
Kâmillerden ibret al,
Görünüş, olur zevâl;
Aşka bürün, fânî ol
Dediğim, değil hâyal.
O, dâim Hayyülkayyûm,
Bilir, her şeyler mâlûm;
(Emre) bilince, yanar,
Hiç sönmedik, aldı mum.
Zapteden: F. Tezcan.
Ceyhan, Saat:11.55
26.5.1960