Uyku, gözlerimi, etti bir mahmur,
Aşkın kapısında, tutarım huzûr;
Kirpiğiyin oku, battı kalbime,
Nice yıllar işler, yarası, durur.
Onun devâsını, bulamaz Lokman,
Durmadan akıyor, her yanıma kan;
Dâimâ umardı, senden, şifâyı,
Acılarla dolu; bu mudur ihsan?
Târîf-edilmedik, aldım tadını,
Unuttum dünyânın, denen adını;
Ayırma gönlümü, senden Cânânım!
Kim, ne ister ise, ver murâdını.
Hasretini çektim, emelim sensin,
Durmaz feryâd-eder, bu dilim sensin;
Yapılan yaradan, bilirim, ölmem,
Severek dilerim, ecelim sensin.
Gözüyün şahından, aldım yarayı,
Her dâim isterim: olmayım iyi;
Taş ile kayadan, kurtuldu aklım,
Girdi gönüllere; neyler sarayı…
Yıkılmadık taht-ı devlet bu imiş;
Gurûru olmadık izzet, bu imiş;
Benim akl-ı cüz’üm, karıştı sana,
Dörtyüzbin peygamber, Ahmet bu imiş.
Gelip geçen canlar, uğruyor bize;
(Emre) târîf eder, gelmiyor söze;
Damla yuvarlanıp, gelir, karışır
Böylece nûr olmuş, aşktan denize.
Zapteden: Müncibe Görgün, Ş. Kutkan.
Namrun, Saat:12.32
10.7.1960