Biter mi öğmek ile…
Yüzleri benzer güle;
Akıllar âciz kalır,
Acep nasıl öğüle…
Çok âşıklar eder âh,
Bâzıları da ikrah;
Her biri bir sevdâda;
Bize gereksin, Allah!
Kimisi ister gadap,
Kimisi çeker azap;
Âşıklara doğuyor
Göz içinden âfitap.
Böylece olmuş taksîm,
Verilmiş ona isim;
Cümlesini sıtreden:
Etten yapılmış cisim.
Kimisi aşka yanar,
Kimisi başka yanar;
Aklı evvel olanlar,
Dâimâ Hakka yanar.
(Emre)! hor görmez kâmil;
Sâdık ol, ona sevil;
Bilir seni Yaradan,
Kimine lâyık değil,
Yanlış değildir, tamam;
Sen seyreyle, tutma gam;
Değiştirmek istersen,
-Böyle; – bozulur nizam.
Olmalıdır kendinden,
Vekil misin acep sen?
Kur’anda demedi mi:
(Hâllere Muhtârım ben!)?
(Nûr)u ile (nâr)ı hak;
Yerli yerincedir, bak;
(Emre)! sen bu arzûyu
(Vâhid Muhtâr)a bırak.
Zapteden: Müncibe Görgün, Özcan Altınören, N. Yaramış.
Namrun, Saat:21.50
11.7.1960