Bakar (Gözleri Mahmur),
Ne hâller eder zuhûr…
Kirpiğinden gelen ok,
Battı; kalbimde durur.
Gelmiyor bana acı,
Ben istemem ilâcı;
Değildir altın, gümüş,
O ok, aşkın ağacı.
Bitince, verir meyva,
Meyvası, kokan hava;
Ölürsem o yaradan,
Eylemem Hakka dâvâ.
Ben beni ne ederim…
Hiç kalmadı kederim;
Bedeni terkeyleyip,
Öldürene giderim.
Eyleyemem ben tedbir,
Değildir aslâ cebir;
Canı feda edince,
Onun ile oldum bir.
Kalmadı sıkan azap,
Ne günah, ne de sevap;
Gözünden aldık ilim, (1)
Kül oldu cümle kitap.
Nûra kesti bu cihan,
Âşikâr, hem de nihan;
Toplansın bütün âlim,
Gelsin, etsin imtihan.
Aldık şehâdetnâme,
Ne diyelim âleme…
Yazar iken o (Kâtip),
Kan sürüyor kaleme.
Dayan sen (Emre)! dayan,
Acımadık buldun can;
Sana âşikâr-oldu:
Görünenler, hem nihân.
Sultân-oldun görünce,
O âleme erince;
İyi, kötü bir oldu:
Her vâr, yerli yerince. (2)
Zapteden: Müncibe Görgün.
Namrun, Saat:9.05
(1) Senin gözünden.
(2) Her mevcûd-olan şey. 18.7.1960