Bulduk Dostun izini,
Haktan aldık izini;
Biz bir âyîne (1) olduk,
Bakan görür yüzünü.
Ters seyreder eğriler,
Daim bize diş biler;
Biz Hak için yanarken
Bizi öldürmek diler.
Münkirler biler dişi,
Küfür onların işi;
Âdettir, hor görürler
Hakka âşık dervişi.
Daima taş atarlar,
Hep küfüre batarlar;
Konuştukları taklit…
Hep gaflette yatarlar.
Doğrular, doğru bakar,
Kalblerinde nurlar var;
Kim bize doğru bakar,
Hak onlara yüz açar.
Bizde Hakkın aşkı var,
Daim kalbimiz yanar;
Biz Sultana dayandık,
Onlar edemez zarar.
Kim bu aşk ile dursa,
Yanar, bize el vursa;
Münkirin kendi düşer,
Âşıka duzak kursa.
Tuzağına tutulur,
Şerri kendini bulur;
Dünya hücum ederse (2)
Aşıklara ne olur…
Onlar Hakka dayanmış,
Hak için aşka yanmış;
Âşıkları sevenler,
Bu gafletten uyanmış.
Uyandıysan, Dostu gör,
Âşık olanı götür;
(Emre) fermanı aldı,
Lâyıka basar mühür.
(1) Âyîne = Ayna.
(2) Ederse = “etse de” yerine kullanılmıştır. Adana halk ağzının bir hususiyetidir. 10.6.1944