Tez geçer kara günler,
Fakat bir karar (1) döner;
Bizim bu halimize
Taşlar, topraklar güler,
Yâr, kaşlar karasından,
Seyreder arasından;
Yine aşkı parladı,
Yürekler yarasından.
Yârım! kaşların kara,
Vuslat edenler, vara; (2)
Mutlak kanat takınır,
Baksan hangi duvara.
Aşka gelirse Dilber,
Her yandan çıkar haber;
Seyreyleyin siz güle,
Diken ile beraber.
O gül açıldı yine,
Bürünmüş o dikene;
Ben güle âşık oldum,
Feryad ettim çok sene.
Senede bir gez açar,
Her yanında diken var;
O gülü kokularken
Dikeni batar nâçar.
Batınca, ben ettim ah,
Bu hâle ehli âgâh;
Gül açılacak vakıt,
Diken oluyor peydah. (3)
Lâzım, bitiyor diken,
Razıdır onu eken;
Kimi dikeni görür,
Âşıka, gül görüken.
(Emre) görmez onu hor,
Görse, gül etmez zuhur;
Eğer aşka düşerse,
O gül güzel kokuyor.
(1) Bir karar = bir karar üzere geçmektedir.
(2) Vara = varsın.
(3) Peydah = peyda. 11.6.1944