İyi, kötü, neyimiz; (1)
Haktan aşk isteriz biz;
Dost aşkını verince,
Gönlümüz oldu deniz.
Gark olur bizde damla,
Meğer bizde aşk kala, (2)
Aşka düşen âşıklar
Kavuşmaz mı Visâla… (3)
Aşk ile olur vâsıl,
Aşka düşenler asıl;
Eğer bu aşk gelmezse
Acep ne olur hâsıl…
Biz mahvolduk sevgide,
Yok olduk gide gide;
Eğer o yüz görülse,
Kana boyanır dîde. (4)
Yananlar, gözü açar,
Cânân nurunu saçar;
Biz bu aşka düşersek
Bilmiyen bizden kaçar.
Bilmez aşk kıymatını,
Anlamaz hayatını, (5)
Âşık olan açıyor,
Dost perdesi katını.
“Hâl” olmaz yanmayınca,
Adam inanmayınca,
Dostun yüzü görülmez,
Âşık uyanmayınca.
Uyanan, hiç uyumaz.
İşte budur son namaz;
(Emre) aşka düşünce
Hallâktan gelir âvâz.
(1) Âlem iyiymiş, kötüymüş bize ne…
(2) Meğer ki aşk bizde kalsın.
(3) Visale,
(4) Dide = göz.
(5) Hayatın mânasından haberi yoktur; hayatı yiyip içip yatmaktan ibaret sayar. 11.6.1944