(Emre) Senden günahına af umar
Ben bilirim, mücrimlere affın var;
Ben gibi topraktan olmaz bir zarar,
Sen Rahmansın, sana sığınmış iken.
Benim âhım eğer değerse taşa,
Ben bilirim, o taşlar hep tutuşa;
Ey Cânânım! sevdanı verdin başa.
Sen Rahmansın, sana sığınmış iken.
Derdime dayanmaz sabırlar taşı,
Ah olmuştur ben âşıkın yoldaşı;
Hasret ile ben ederim savaşı…
Sen Rahmansın, sana sığınmış iken.
Benim âhım, dağa taşa eder kâr,
Ben bilirim, hasretinin odu var; (1)
Bilmiyenler seni ediyor inkâr…
Sen Rahmansın, sana sığınmış iken.
Senin aşkın bir ateşe tutturdu,
Canı, teni dünyayı unutturdu;
Bana tuzak kuran, kendine kurdu,
Sen Rahmansın, sana sığınmış iken.
Ben bilirim, bilmiyen kurdu tuzak,
Kendisinin, ona tutulan ayak;
Tutulmaktır ehli küfre müstahak.
Sen Rahmansın, sana sığınmış iken.
Ehli küfür garkolmuştur bed işe,
Daim ister âşık ile didişe;
Bize tuzak kuran, kendisi düşe…
Sen Rahmansın, sana sığınmış iken.
Nefse uyan, böyle eder her zaman
İflâh olmaz âşıka kuyu kazan;
(Emre) diler, onlara eyle ihsan…
Sen Rahmansın, sana sığınmış iken.
(1) Senin hasretinin ateşi var. 24.9.1944