Gözlerine (1) hayranım…
Ateş oldu her yanım.
Yakıyor beni hasret,
Yüzünü döndür canım!
Göreyim doya doya,
Yüzü benziyor aya;
Cihan zulmette kalır
Senden almazsa ziya.
Her yer olur karanlık,
Göremez gözü açık;
Sana hasret çekerler,
Gam tutar sana âşık.
Görün açılsın küsûf,
Senden beklerler lutuf;
Zelîhâyı kör etti
Zulmeyleyince Yusuf.
İlân oldu Mısıra,
Yolunda dura dura.
Senin aşkın gelince
Ateşe kesti bura (2)
Sen imdat eyle kurtar,
Biz senden isteriz Yâr!
Yüzünü görünce biz,
Aslâ kalmadı ağyar.
Hak dilinden söyledi,
Bize rahmet eyledi;
Aşkın “Kelâm” hâlini,
Şükür bizlere dedi.
Yaktın “gözleri elâ”!
İçinden bakar Mevlâ;
Seni orda görenler
Başına alır belâ.
Kurtulamaz bir daha,
Çok yalvarsa Allaha.
Yüzünü seyreyliyen,
Canına vermez baha.
Kim ki yüzüne bakar,
Yüzü parlar sanki kar…
Kim ki aşka tutuldu,
Candan, dünyadan bıkar.
Canını bilir düşman,
Görmek ister her zaman;
Fakir (Emre) neylesin..
Bakınca oldu pişman. (3)
Yanıyor döne döne,
Yanmak istiyor yine;
Sevgilinin ateşi,
İstemez ki söyüne. (4)
Ateş canına düştü,
Yandı yürek bürüştü; (5)
Sana âşık olanlar,
Candan geçti görüştü.
Yanıyoruz, et imdat,
Sana fedadır hayat;
(Emre), kim aşka yanar
Ağzına geliyor tad.
(1) Senin gözlerine.
(2) Burası baştanbaşa ateş oldu.
(3) Bu doğuşun tarihi ‘tir; aşağıdaki doğuşla mâna irtibatı olduğu için birleştirilmiştir.
(4) Söyünmek = sönmek ; sönsün.
(5) Buruşmak. 21.1.1945