Ben sevgilimin derdinden
Geçtim iman ile dinden;
Senden ayrılalı beri
Hiç haberim yoktur “ben” den.
Seninle oldum beraber,
Kimseden gözlemem haber;
Gizlersem, müşrik olurum;
Vururlar, söylersem eğer.
Bu esrar bozulur nasıl?
Çamura kesiyor bu yol;
Yine bu ateş yakıyor,
Çabuk yan da sen epsem ol.
Vâdeyledin (Emre), sen yan.
Sona kadar, durma dayan;
Kervan gidiyor iken uy,
Sonra kalırsın sen yayan.
Hiç durmayıp gider kervan.
Hani göster burada duran?
(Emre) Dostu seyredeli,
İki cihan oldu zindan.
Dostu gör dünyayı et terk,
Vâdeyledin, elini çek;
Çokları “kalırım!” (1) diye.
Gece gündüz çekmiş emek.
Hani bunun ilk sahibi?
Çalışmışlar (benim!) gibi
Harabolacak dünyanın
Acep bulunur mu dibi…
Ey Cânânım, bu ne gaflet,
Durmayıp gözleriz izzet…
Harabolacak dünyaya
Niceler eylemiş hizmet…
Birçokları çekmiş emek,
Sanki bu dünyaya direk…
(Benim!) diye sahibolmuş…
O ilk sahibini görek. (2)
(Emre), bu esrarı anla,
Durmaz çalışırsın hâlâ…
Birçokları senin gibi
Başlarına almış belâ.
(1) Çokları bu dünyada ebediyyen kalacaklarını sanarak.
(2) Meselâ , herhangibir tarlaya (burası benimdir!) diyerek sahip çıkan ilk insan, hani nerde? Görek = görelim. 25.1.1945