Can verdik biz Hakka,
Yüzüne baka baka;
Döndük şimdi, biz geldik
Burda “alemi fark” a,
Gördük yerli yerince,
Gündüzü bilmek (1) gece;
Her âlemi dolandık,
Aklı hiçe verince.
Aşka olunca teslim,
Kaynadı bitmez ilim;
Her kuvvet Dosta geçti,
Nurlar saçıyor dilim.
Bilmiyenler sanır söz,
Her vakıt oldu gündüz,
Ateşlerde, durma yan,
Seni görsün âşık göz.
Görsünler kana kana,
Hep karışsınlar sana,
Durma bu duayı et
Dinliyene, yazana:
Hû! diyene olsun Hû!
Her dem zuhur etmez bu…
Yarabbi sen aşkını
Lâyık olan kalbe ko.
Bu dilek olsun kabul,
Sana açılsın o yol;
Bütün varlık yok oldu,
(Emre) burada yok ol.
Sana âşıka karış,
İçi Haktır, kuldur dış;
Uzak değil, pek yakın,
Duyacak yer bir karış:
Bil ki (ağız)la (kulak),
Söyleyip dinliyen Hak;
Madem ki olmuş böyle,
(Emre) varlığı bırak.
(1) Bilmek = bilmeyiz. 25.5.1945