Söz dedi Yunus Emre,
Kulak verin o pîre;
Aşk sarınca söyledi,
Şaşırdı birdenbire.
Âşıklara gusül, hac,
Olmaz, dedi, ihtiyaç;
Namaz âşık nesine…
Onlar bu aşka muhtaç.
Âşık bilir mi zekât…
Mâşûka ola murad;
Hep hicaptır âşıka,
Onlarda olmaz hayat.
Bu sözlerden ibret al,
Hiç aldatmasın hayal;
Bilgiyi terk edene
Soran olur mu sual?..
Derler: Münkir, Nekir var,
Bizler etmeyiz inkâr;
Sakın (Emre) canlanma,
Senden sual sorarlar.
29.5.1945