Aşkı kime yar eder,
Hiç tükenmez vâr eder;
Yüzünü gören âşık,
O, terki diyar eder.

Bütün gönüller gezer,
Kendisi olur Dilber;
Her yana iz bırakır
Hak yuvasına göçer.

Durmadan eder hicret,
Ehline eder himmet;
Gezen âşıkın gözü
Olmuş “hacerül’esved”.

Görülür bütün hüccaç,
Kim görürse ihtiyaç;
Nâehli birbirine,
Acıdır, der, geri kaç!

O taşın rengi siyah,
Süflîler eder ikrah;
O taşın manasında
Gizli duruyor İlâh.

Bu (Emre) eder tavaf,
Çünkü yolu, olmuş “Kaf”;
(İbrahim devresi)nde
Yanmış, yanmış, olmuş saf.

6.7.1945