Nur olmuşsun meleğim,
Yüzünden doğar ilim…
Geldi, beni aşk sardı,
Şimdi bende değilim.
Aldı, çıktı eflâke
Bürününce ben hâke;
Canda derman kalmadı
Hasreti çeke çeke.
Tükenmiştir dermanım,
Bana rahmeyle canım;
Acısı sana değer
Ben yanarsam Cânânım.
Acı geliyor, ayıl!
Bir domurcuksun, açıl!
Bütün vaktım ân oldu,
Nere gitti bunca yıl…
Unuttum ayı, günü,
Döndürdüm sana yönü;
“Burak” gibi kurudum
İşitince Dost ünü.
Duyunca geldim dile,
Oldum aşk ile bile (1)
Semâda mîrâc ettim
Vardım, Muhammed ile.
Cebrail oldu yoldaş,
Benim ile arkadaş,
Bir makama varınca
Yürüdü yavaş yavaş.
Onunla bile durdum,
Baktım, hâlini sordum,
Dedi: burdan geçemem;
Anladım, olmuş mahrum.
Arkadaş oldum aşka,
Götürsün yaka yaka;
Ben canı unutunca
Vuslat eyledim Hakka.
Gördüm, seyran eyledim,
Ümmet hâli söyledim;
Eylemiş Şeydan ibâ,
Baktım ki olmuş nadim.
Hâlâ duruyor inat,
Yaradanım etmiş tart;
Dilbere suâl ettim,
Nazil eyledi âyet.
Tavaf ettim Dilberi,
Aldım vahdet haberi;
Ümmet aklıma düştü,
Hicret eyledim geri.
Geldim, buldum Cibrîli,
Beni zikreder dili;
Aklım farka gelince
Elimden tuttu Ali.
Ortadan kalktı gece,
Ben o Dostu görünce;
Benim meftun halime
Âgâh oldu Hatice.
Uyandık, oldu sabah,
(Hâl)e olunca âgâh;
Bu (Emre) hiç uyumaz,
Kalbine girdi İlâh.
(1) Bile = beraber. 8.7.1945