Gönül düşerse hâke,
Biter, çıkar eflâke;
Seyr eyle sen âşıkı,
Yanar dert çeke çeke.
Dünyada gülmemişler,
Hep diri, ölmemişler;
Bütün kendilerine,
Aşk yakmış, gelmemişler.
Hiç görmemişler zarar,
Hasretleri olmuş kâr;
Böylece göçenlerin
Birer eserleri var.
Uyandırmışlar bizi,
Eserleridir izi;
Onlar toplansa eğer
Doldurur çok denizi.
Hâlinden anlaşılır,
Görülürse şaşılır;
O izden yürünürse
“Dost ile” ne aşılır.
Verilir ölmez hayat
Böyle görülür murad.
Dostun âşıklarına
Dünyada olmaz kıymat.
Kim ki âşıktır Yâr’a
Çağrılır o diyara;
Kim burada çok taşlanır.
Öylece Yâr’a vara.
Bu dünyadan kovarlar,
Derler: (ediyor zarar);
Vururlar “kâfir!” diye,
Şehid diye ararlar.
Hep onlar oldu ibret,
Uyan gözlerim, seyret;
Bu sırrı anlıyanlar
Dünyaya etmez minnet.
Böylece anla, şenel.
(Emre) sen olma tenbel;
Bu hale razıları
Tutuyor kudretten el.