Bulmak isterler visâl,
Neden ederler ihmal?..
Yâr’ı tarif etmekte
Her daim oldum dellâl.
Canı vermezler baha,
Müşteridirler Şah’a;
Kabahat buluyorlar
“Gelin!” diyen Allaha.
O diyor; (gel bir karış!)
(Ben içim, Âdemdir dış)
Yanındadır, küs müsün
Sen küs isen, tez barış; (1)
Barış da eyle minnet,
Kendini etmiş ziynet;
Küs olanlar bilir mi,
Dilber ile muhabbet…
Tatlı can ile değiş,
Canı ver, öyle seviş;
Gece gündüz çalışsan,
Muhabbetle biter iş.
Teslim olma sen “dev” ‘e
Tutar, yer seve seve;
Dostum mekânı kurmuş
Gönül denilen eve.
Eğer olursa bir kir,
“O bana yaramaz” der;
(Emre) seni bekliyor,
Yüzünü ona çevir.
(1) Küs = dargın. 5.11.945