Tutuyor taşı, dağı,
Dilberim dört bucağı;
Ceryan gelse açılır
Hazinenin kapağı.
Cihana atar kadem,
Görenden kalkar sitem;
Deva bundan istenir
Gönül derdine merhem.
Sürülür gönüllere,
Gül açılır her yere;
Cananım, aç yüzünü,
Seyredelim bir kere.
Yüzündür “ismi âzam”,
Bakanlar alır ilham;
Görünüşün âşıka
İbadet için imam.
Uyar, kılarlar namaz,
Görür, alırlar muraz;
Dön de tavaf etsinler
Sensin mânevî Hicaz.
Haccetsinler her vakit,
İbadet olsun sakıt;
Göreceksen gözlerim,
Evvelâ kanlar akıt.
Görgüsü olsun helâl,
Yok ol da eyle visal;
Niçin mâni oluyor
Dünya denilen hayal?
Seyret, hayali bırak,
Can gözünü aç da bak;
Tarif ettiğin yoldan
Yürümez canlı ayak.
Gider canlı cenaze,
O ilde geze geze;
(Emre) sen inandın mı
Ağzından çıkan söze?
27.3.1946