Şen-eyledik yaylamızı,

Bu dünyâya gelen, garip…
Hoş yaptık aşımızı,

Şen-eyledik yaylamızı,
Memnûn-ettik Mevlâmızı;
En büyük devlet aşk imiş,
Orda bulduk Bâlâmızı.

Kalmadı zerrece azap,
Her taraflar, oldu Kitap;
Nice defîne saklıyor,
Bu gönül, olunca harap.

Şükür, kurtulduk gururdan,
Dost-olduk, kalmadı nâdân;
Canımızı biz kurtardık,
Arzû kalmadı buradan.

Ölüm yoktur elimizde,
İsyan yoktur dilimizde;
İki cihânıın mihveri,
Döndeririz, elimizde.

Gelip bulan, olmaz helâk,
Her günahtan oluyor pâk;
Yok olunca, çok büyüdük,
Bizi almaz bütün eflâk.

Hazır bize, mü’min kalbi,
Girer, okur bu mektebi;
Gözümüzde fânî olan,
Mutlak, olur bizim gibi.

Hiç bilemez şerri, hayrı,
Olamaz bizlerden ayrı;
Anlayınca, teslîm-oldu,
Dilinden söylüyor Bârî.

(Emre) onun için ferah,
Çünkü yandı bütün günah;
Yıkılmış gönlü içinde
Dâimâ duruyor Allah.

Zapteden: Müncibe Görgün.
Namrun, Saat:10.30


12.4.1961