Geçiyor devrânımız.

İmdat senden, Aşk! yetiş!
Ebediyyen, Ezel Gülüm!

Geçiyor devrânımız.
Durmadan seyrânımız.
Şükür, dâvet edeli
Kendine Hayrânımız.

Yürüyor ayağımız,
İşitti kulağımız;
Başka lezzet almadı
Bu temiz dimâğımız.

Eylemedik biz hatâ,
O nefis nasıl tuta?
Gözlerimiz, dünyâyı
Sardı, etti ihâta.

Her gönüller, oldu yurt,
Bizimledir o Mâbud;
Çok şükür, aldatamaz
İnciler ile yâkut.

Gördük: gelenler, geçer,
Ecel şerbeti içer;
Bizim ile bir olan,
Aşkın şehrine göçer.

Ölüm yoktur orada,
Böyle emretti Hudâ;
Kapısına yaklaşan.
Nefsini eder fedâ.

Öldürür düşmanını,
Halâs-eder canını;
Arkasına düşürür
Aldatan Şeytanını.

Şerrinden olur sâlim.
Acep bunu yapan kim?
Okur Ledün İlmini,
Cahilken, olur âlim.

(Emre)! azmeyle, yetiş,
Ayrı durma sen, bitiş,
Söyleyip duymak nedir…
Azimsiz olmaz bu iş.

Zapteden: Müncibe Görgün.
Namrun, Saat:21.15


14.6.1961