Yerli yerincedir, hiç değil yanlış:

Seveyim deyince Dilberim, seni,
Bir zerreyim, sen “Kül” sün,

Yerli yerincedir, hiç değil yanlış:
Bir zaman yaz olur, bir zaman da kış;
Temeli topraktan, suyu da kandan,
Kerpici “âdem” dir, böyle yapılmış.

Yaklaşıp dokunma, yıkılır başa,
Bütün çalışanın emeği boşa…
İmârı geç sürer, harabı kolay;
İçinden çıkılmaz, benzer yokuşa.

Yuvayı kuranın başına çöker,
Gayetle caziptir, kendine çeker;
Bir canlı, zehirli, esrarlı meyva,
Tohumu (âdem)dir, durmadan eker.

Böyle bir mahsüldür: olmaz harmanı;
Görünüşü insan, kendinden canı,
Anbarı sudandır, mahsulü: hava,
Güneş harareti onun her yanı.

Acep bu mahsuller kimlere gıda,
Bildik, bahçıvanı: yaratan Huda
Kendinden kendine alışla veriş;
Meyvanın bahası: kendine fedâ… (1)

Kendinden kendine söyleyip dinler,
Kendi hasta, derman kendisi, inler;
Gûyâ (Emre) vardır, eyledi beyan,
Bu sesten şarkla garp durmadan çınlar.


(1) Baha = fiat. O meyvanın fiatı, ona can feda etmektir. 11.7.1950