İndir (.doc)
Benzerin yok, herkeslere benzersin,
Âlemleri seyreyleyip gezersin,
Sen toprağı kanlar ile özersin, (1)
Hayat verip, bir olarak kalkarsın.

Âdemim! der, meleklere işâret,
Sevenlere ettirirsin beşâret,
Âşıklara sen verirsin cesâret,
Hayrân olup gözlerinden bakarsın.

Kesret edip, birbirine müptelâ,
Herbirini ayrı ayrı bir hâle;
Kimi âşık, kimi olur, budala,
Cemâlini gösterirsin, takarsın.

Gören sensin, görünensin, perdesin,
Arayana görünmezsin, nerdesin?
Arayansın, bulanlarda serdesin,
Ağlatırsın, gözlerinden akarsın.

(Emre) söyler, bilmiyene: acâip...
Var kendidir, yok kendidir, hem sâhip,
Durmaz söyler, hem de yazar bir kâtip,
Âşikârsın, göstereni yakarsın.

Mekânındır: görenlerin (göz şâhı),
Kapısıdır: içinden çıkan âhı,
Girmek oldu bu (Emre)nin felâhı,
Kül eyleyip içeriye sokarsın:

Zapteden: Fuzûle Emre
Saat:14.10


(1) Özemek = Karıştırmak.

11.11.1952