İndir (.doc)
Çoktur aşkın belâsı,
Âşık orda kalası...
Mutlaka bu iş lâzım:
Yansın benlik kalesi.

Kimler bizden kızışa, (1)
Onlar tutula kışa;
Kim Hakka âşık ise,
O bizlerle sarmaşa.

Görmek istiyen Yârı,
Terk etmeli diyarı...
Hiç bizleri tutar mı
Münkirin inkisarı...

Âşıklar olur sarı,
Ederler âhuzârı...
Biz münkiri severiz,
Onun yukadır bağrı. (2)

O kendini aldatır,
Dost! Ona âşkı tadır. (3)
Cihana ateş veren,
(Emre), seyret, burdadır.

O cihanı kavurur,
Senin gönlünde durur;
O ateşe düşmiyen,
Hakkı görmez de kurur.

Ateşte yanar erler,
Ordan çıkar dilberler;
Candır onun bahası,
Orda geçmiyor zerler. (4)

Kabul etmez altunu,
Budur sözlerin sonu;
Bu Dilberim söyliyor:
"Nerdedir gönül hûnu?"

Gönül olmalı çürük,
Çürüse olur mu yük...
(Emre), gücün yeter mi?
Bu dediğin çok büyük.


(1) Kızışmak = kızmak, hiddetlenmek.
(2) Yuka = yufka,
(3) Tadırmak = tattırmak.
(4) Zer = altın.