İndir (.doc)
Ah canımı aşk aldı,
Aldı da zevke daldı;
Bu can Dosta gidince
Bu beden burda kaldı.

Görünürsün insandan,
Biz yol bulduk lisandan;
Âşık seni görünce
Geçmiştir adu sandan. (1)

Kim görse candan geçer,
Ecel suyunu içer;
Âşık! sana lâyıktır,
Sen ölüme kanat ger. (2)

Ölüme gersen kanat,
Tekmil olur her murat;
Dost yüzünü gördiysen
Kes bu başı, yere at.

Görenler geçti baştan,
İlim okundu baştan; (3)
Yedin, yedin, doymadın,
Sen zehirlenmiş aştan. (4)

Sen bu aşktan çok yedin,
Daha yiyeyim dedin;
Cebrail, "Burak" verdi,
Dosta varacaksan, bin. (5)

Binen dosta varacak,
Burda kalsın bu ocak.
Dost yüzünü kapamış,
Zülfünden olan saçak.

(Emre) ! yandığın yeter
Yüzlerinden akar ter;
Bu beden çürüyünce
Üstünde otlar biter.


(1) Ad ve san; şöhret.
(2) Ölüme razı ol, ölüme doğru kanat aç.
(3) Tâ başından, bidayetten.
(4) Aş = yemek.
(5) Varmak = gitmek.