İndir (.doc)
Bizler bulduk "dîdâr"ı,
Seyreyledik o Yârı;
Bu yollarda bitirdik
Bizdeki olan varı. (1)

Benlik dağını aştık,
Her yerini dolaştık;
Biz bu candan geçince
Nice perdeler açtık.

Bizler öğrendik şikâr,
Bu nefse olduk süvar;
Varlığı yok edince
Dost göründü âşikâr.

Hiç söyler mi görenler...
Bu yollara erenler...
Cânâna vasıl olur
Canı Dosta verenler.

Yok olup da görelim,
Dosta götürdü ilim.
Yanınca seni tuttu,
Hiç bırakır mı elim...

Yanınca benim postum,
Meydana çıktı Dostum...
Dost! ben seni seyrettim,
Sen deme: "Gözünü yum!"

Seni gören uyumaz,
Ağlar, gözünü yummaz;
Biz bir yere ulaştık,
Ne secde var, ne namaz.

Orda biter ibadet,
Şifa bulur bütün dert;
Oraya herkes varmaz,
Yetişenler olur mert.

Ulaşır binde biri,
Ölür de olur diri;
Aşka gönül verenin
Görünmez canı, seri. (2)

Âşık! burda candan geç,
Tez davran sen, kalma geç
O makama ulaşan
Varır varmaz olur hiç.

Orada olmaz varlık,
Hemi dahi (3) karanlık;
(Emre), canı terkeyle,
Diriltir seni Hâlik.


(1) Var = varlık. Adana'da böyle de kullanılır.
(2) Görünmemek = göze görünmemek, değerini, kıymet ve ehemmiyetini kaybetmek.