İndir (.doc)
Bu bendeki "adu san", (1)
Bana ettirmez ihsan.
O Dostun hikmetine
Yetmez bu bizdeki zan.

Hakkın hikmeti, kuyu...
İlimdir onun suyu...
Bu akıla aldanma,
O der, her daim: uyu!

Bu cisimdurur kuyu...
Akmalıdır göz suyu;
Âşık! suyu biriktir,
Onunla gönlünü yu. (2)

Yusuf çıktı kuyudan,
Azdır o tadı tadan;
Yusufu görmek için,
Âşık! sen geç buradan. (3)

Yusuf sultan "Mısır"a...
Veliler sıra sıra.
Canını Dosta götür,
Bedenin yeri, bura.

Haktan ayırır beden;
Muhabbet ettin, neden?..
Dost yüzünü seyreder
Arzuları terkeden.

(Emre)ye bir yel ese, (4)
O da benzeye (5) sese...
Dost ile bile olur,
O Cânâna can verse.


(1) Ad ve san = isim ve şöhret
(2) Yu = yıka.
(3) Geçmek = vazgeçmek.
(4) Ese = essin.
(5) Benzeye = benzesin.