İndir (.doc)
Şerha şerha oldu, yine bu kalbim,
Geldi de yetişti, benim Sâhibim;
Lokman Hekim olsa, bulamaz çâre,
İçinden içine, şükür, Tâbîbim.

Bir gözler göremez; acep melek mi?
Aklımdan çıkmıyor, bilmem dilek mi?
Dünyâyı, âhiri, tuttu kokusu,
Misk mi, reyhan mıdır, yoksa çiçek mi?

Seyreden gözleri, etti istilâ,
İşiten kulağa, diyor: Essalâ!
Zerre ile külden, değildir ayrı,
Onun ile dolu, yer ile bâlâ.

Çıkan sadâsından, her kalbler çinler,
Mührü fekkedilen kulaklar dinler;
Dâim bitişiktir âşık olana,
Çünkü bir defîne, durmadan inler.

Gözler önündedir, gizli hazîne,
Durmadan geziyor, hep döne döne;
Bu (İsmâil Emre), hayrân-olmuştur,
Başka yüze bakmak, onun nesine...

Zapteden: V. Değirmenci
Namrun, Saat:9.16




19.7.1958