İndir (.doc)

Emre - Bir insan, Allahla arayı düzdükten sonra, yâni kendisi Allahı, Allah da onu sevdikten sonra korku kalmaz. En büyük belâ korkudur. Sevgi tecellî edene kadar da korku lâzım. Allahla dost olmuş bir insana: "Allahtan kork!" derlerse, garibine gider. Sevdiğimiz dost, korktuğumuz düşmandır. İnsan, en fazla nefsinden korkmalıdır. Allahın kulların: "Nefsinizi öldürün!" emri, onları dost edinebilmek içindir. Bizim nefsimizin Allaha ne zararı olabilir? Bize zararı dokunmasın diye öyle söylüyor. Yâni, "size verdiğim hazînenin kapağını açın" diyor. Nefis, hazinenin sandığıdır. Hind incirinin dikenli kabuğunu soyup atmadan tadı alınamaz.

(Celâl çalım" Sabahtan kalktım da eyledim nazar" diye başlıyan Doğuşu ezbere okuyor. Doğuşun "Ne hikmettir Yârab, görenler korkar" mısraına gelince)

Emre - Kabahatı olan korkar. O vakit, Allahı düşman görüyor demektir. çünkü seven korkmaz. Kendini ayrı gören korkar, bitişik olan sever. Biz hükûmetten korkar mıyız? Adam öldüren, kabahat işleyen korksun.

S - Kur'anda muhtelif korkular var: "Haşyetullah", "mehafetullah" gibi?

C - Mâdem korku korkudur, seven korkar mı? Kur'an, âyetler, şahsa göredir. Mutlakaa o âyet, kötülük eder biri için gelmiştir. Kabahatı olan korkar. Halkın ağzı, Hakkın ağzından ayrı değildir: "Allahı seversen" derler, bir de "Allahdan kork" derler yerine göre. Mâdem Allahtan korkuyoruz, öyleyse onun emrine itaat etmemişiz demektir. Korkan, korktuğunun dostu değil, düşmânıdır.

Allah korkusu, bir devreye kadar çok iyi. Ondan sonra, Allah sevgisi lâzım, Allaha âşık olmak lâzım.