İndir (.doc)
Bu aşkın ateşi, dedirir ninni,
Yakıp kül eyledin, Sevdiğim! beni;
Âşikâr eyledin, bütün dünyâya,
İçime girip de, yakınca beni.

Çoğu, kâfir diyor, bana bakınca,
Kimi şeyhtir diyor, kimisi hoca;
Gönül bahçesine aldın da ektin,
Vücûdum dikendir, gözlerim gonca.

Senin gözlerinle, dâim bakarım,
Bir ateşe düştüm, durmaz kokarım;
Benden bana durur, benim ateşim,
Kimseleri değil, beni yakarım.

Çâresi bulunmaz, böyle bir illet...
Düşenleri, tutar, çeşitli zillet;
Herbiri bir türlü nazar ediyor,
Bilen, bilmiyene, ben oldum ibret.

Yüreğimin içi, kan ile doldu,
Akıllar ermiyor, bana ne oldu?
Ehli gafletlere, katılmış idim,
Gözüm ile gönlüm, şükür kurtuldu.

Onun için durmaz, ağzımda dilim,
Benim irâdeme, hâkim değilim;
Bu (Emre)ye derler: câhil, hem ümmî;
Haklı söylüyorlar; söyleten: (Alîm).

Zapteden: N. Kayalıyük
Saat:10.35




26.12.1957