İndir (.doc)
Bu hayat bir güle benzer,
Coşkun akan sele benzer;
Güvenilmez: bir ân gibi...
Küser, gider, ele benzer.

Bir sarılmış yumak gibi,
Tozup giden toprak gibi;
Biz, bilmeden aldanırız,
Dünya seven, ahmak gibi.

Gafil olan, almaz ibret,
Hiç durmadan eder izzet;
Benim! deyip gezdirdiğin
Bu vücut, dopdolu illet.

Uyan! içinde var cevher,
Onunla beraber gezer;
Kendi, kendine görünür;
Öyle bir Esrarlı Dilber.

Bu dünyada yoktur eşi,
O doğdurur bu güneşi;
Ziyasına bırakırsan,
Nûra çevirir bu leşi,

Ruhlara O verir gıda,
İçten içe eder edâ;
Lezzet tarif edilir mi...
Görenlerden çıkmaz sadâ.

Bâdisabah, Ondan eser,
Görenlerden kalmaz eser;
Bu (Emre) gayriyi sevse,
Çok hasettir, döner, küser.

Zapteden: Fuzûle Emre.
Saat: 15.30




15.5.1952