İndir (.doc)
Benim bir sıfatım, (Bâkî)dir, (Halîm),
Babam İbrahimdir, o İsmailim;
(Evvel)den (Âhir)e, devreden benim,
Yetmişiki çeşit, söz söyler dilim.

Bütün sıfatların, banadır yönü,
(Dâimelbâkî)yim, her ânı, günü;
(Kuş Dili) bilenin, açık kulağı,
Onlar dinler, duyar, bendeki ünü.

Kendimden kendime, söylerim sözü,
Yüzüme bakanın, olurum gözü;
Aşkı bilmiyenler, ayrı görürler,
Onların da dahi, hep benim özü.

Herşeyleri muhit, mâneviyyâtım,
Dürülüp bükülmez, diri âyâtım;
Kiminden okurum, hem de dinlerim,
Benden bana olur, hep münâcâtım.

Herşeyleri muhit; gözümden gören,
Benim ile birdir, bana görünen;
Dışım (Mürebbî)dir, içimdeki (Rab),
Hem görenler benim, hem de gösteren.

Bu âlemde yoktur, yüzümden başka,
Âşık daim bulur, hep baka baka;
Bu (Dünya Güzeli), benden görünür,
Meğer ki bu aşkım, onları yaka.

Görünmez ceryana, varıp tutula,
Gönlü boşalıp da, (Aşk) ile dola;
Bu fakir (Emre)ye, değince ceryan,
Bütün âzâsını, etti istilâ.

Zapteden: Zakir Akiz.
Saat:9.20




17.2.1952