İndir (.doc)
Aşk bize geldi yine,
Yönünü döndü yine;
Cebrail "Burak" verdi;
Âşık olanlar bine.

Sen seni gör Burakta,
Dost değildir ırakta;
Dost bize bizden yakın,
Seyret, nefsini yak da...

Hak bu ata bindire,
Kapısına indire;
Bizim ateşimizi,
Görüne de söndüre.

Kulak verdik biz pîre,
Dedi: azmini dire...
Eğer cevher ararsan
Gözlerini dik yere.

Topraktadır hazine,
Burda yok oldum yine...
Defineyi arayan,
Girsin yerin dibine...

Arar, bulurlar nerde?
Tutulmuşlar bir derde;
Hakka âşıkın gözü,
Daim olur cevherde.

Bizde olan bu derde,
Nefis çekiyor perde;
Nefsinde bulamıyan,
O Dostu bulur nerde?..

Yanmayınca görünmez,
Yananlardan bürünmez;
Refref'i anlıyanlar
Gelen "burak"a binmez.

Âşık, bir ilme ere,
Bu ten göziyle göre;
Dost yüzünü görmeğe,
Gözünü Dosta vere.

Yalvarmalı bir pîre,
Sonra yüzünü göre;
Bu yolda zahmet çeken
Mutlak rahmete ere.

Biz şah olduk şehire,
Gezeriz göre göre...
Nefisle cihad etti,
(Emre) bakmaz askere. (1)


(1) "Nefis savaşını kazanan Emre, maddî savaşa ehemmiyet bile vermez" denmek isteniyor. Bakmamak = ehemmiyet vermemek.