İndir (.doc)
Gül, her çiçek şâhıdır,
Bülbüllerin âhıdır;
Bu insanın benliği,
Silinmez günâhıdır.

Affolmaz, ölmeyince;
Sırrını bilmeyince;
Azaptan kurtulunmaz,
Dirilip gülmeyince.

Onun düşmanı, benlik,
Kalbleri eder delik;
Tard olan İblis gibi,
İnsanı durdurur dik.

Silâhıdır: tevâzu',
Gelirse, eder kuzu;
Hasta olan gözlere,
Odur şifâlar tozu.

Dostu, ettirir düşman,
Tatlı zamânı, zindan;
Mevlâ lânet etmiştir:
Ayrılır, olmaz pişman.

Dâim yakar, inadı,
(İblis) konulmuş adı;
Hangi gönüle girse,
Koymaz muhabbet tadı.

Sermâyesidir: nifak,
Tard ederken vermiş Hak;
Onun gıdâsı: zakkum;
Öyle karâr, muhakkak.

Nice ev etmiş harap...
Birçok gözlere hicap...
Kendine uyanların
Vücûdunu tutmuş kap.

Onu, aşk, eder mazlum,
Tabîatından mahrum;
Bu (Emre) öldürünce,
Yaradan dedi: kulum!

Zapteden: Naciye Özhatay, Ekrem Özhatay, S. Akgül, N. Özsevenler.
Saat: 17.31 - 17.42




14.3.1954