İndir (.doc)

Belki Kavaktan Öte Yol Gider…

Mahalle çocukları, mûziplik olsun diye, Hoca’yı ağaca çıkartıp pabuçlarını çalmağa karar vermişler. Hoca yanlarından geçerken, kendi aralarında: (Bu ağaca çıkabilene aşk olsun!) diyerek Hoca’nın yüzüne bir tuhaf bakmışlar. Hoca, onların bu şakalarını anlamazlıktan gelerek:

-Kavağa çıkmak da bir iş mi? Ben çıkarım, demiş. Çocuklar:

-Çık da görelim, demişler, bu iş lâfla olmaz.

Hoca, hemen eteklerini beline sokmuş, pabuçlarını da kuşağına yerleştirmiş.

 Oyunlarının bozulduğunu gören çocuklar, Hoca’ya sormuşlar:

-Pabucunu neden aşağıda bırakmıyorsun?

Hoca gülerek cevap vermiş:

-Belki kavaktan öte yol gider…

EMRE'nin Tefsîri:

Kavak, meyvasız bir ağaçtır. Hoca, benliği kavağa benzetiyor. Pabuçlarını beline sokmakla, hem onların kötü niyetlerini önleyecek bir tedbir almış oluyor; hem de, Hakikat yolunun, benlik kavağından ötelere de gittiğini anlatmak istiyor.

Çocuklar, bu söze sadece gülmüşler, Hoca’ya: (Kavaktan öteye yol gider mi?) diye sorsalardı, Hoca, onlara şöyle bir cevap verirdi:

- Evet, yol, benlik kavağından öteye de gider; hattâ ondan sonra başlar.