Yâr’ın nice huyu var…

Şükür, açıldı bu yol,
Meydana çıktı Kutup…

Yâr’ın nice huyu var…
Sevmeğe âşık arar.
Ben nasıl yaklaşayım,
Canımı alır oynar,

Yakıyor, dayanılmaz,
Yakar, çıkarır avaz;
Kaşını mihrâb etmiş,
Bakar, kılarım namaz.

Bu oldu bana âdet,
Ben ederim ibadet;
Böylece kabul oldu
Bendeki olan hacet.

Kabul oldu çok şükür,
Bilmiyen, dedi: küfür!
Böyle edince kaçtı
Sağ tarafından Münkür, (1)

Yandım, gözlerim gördü,
Beni aşkım götürdü;
Solumda duran Nekîr,
Azap defteri dürdü.

Onlar boşuna taşır;
Yâr ile oldum haşir;
(Emre) yüzünü gören
Bütün gözler kamaşır.

Fakat tığını (2), atar,
Değenler ediyor zâr;
Aşksız olan yüreğe,
Bu ok varır da batar.


(1) Münkir.
(2) Tığ = tîğ = ok, güneş ışığının hüzmeleri. 4.2.1946