Yarabbi, uyandır beni,

Ah ile doldu meydan…
Bu çeşmeden akar sular,

Yarabbi, uyandır beni,
Görmüyor gelip giden;
Hakkı bırakıp da sever,
İçi kurt dolu bedeni.

Bu dünyadan almaz ibret,
Düşmanına eder minnet;
Gözünü aç, iyice bak,
Dost yüzüne olma hasret.

Adım at sen (hâl) e doğru,
Yürüme (celâl) e doğru;
Her varlık akıp gidiyor,
Durmadan (visal) e doğru.

Her birisi bir hal ile,
Birçokları (kemal) ile;
İbret gözü açılmıyan,
Yürüyorlar (deccal) ile.

Herbiri bir kâra sahip,
Kimi yoğa, vâra sahip;
(Emre), bunları terk eyle,
Ulaş, sen ol (Yâr) a sahip.


12.1.1948