Yakayı alamaz, aşka tutulan,

Çok sızlıyor yârelerim,
Ninni deyim, uyu, boyun büyüsün,

Yakayı alamaz, aşka tutulan,
Vücûdunda zerre, bulunamaz kan;
Bu nasıl ceryandır, yoktur kurtuluş,
Böyle ihsân eder, âşıka Rahman.

Her olan fânîdir, ebedî: bu hâl;
Anlamıyan eder, bu hâli ihmâl;
Mal sahibi birdir, müşterisi çok,
Gerisi, uzaktan, oluyor dellâl.

Kimisi gözlüyor, “semâda mîraç”,
Kimisi istiyor, bu başına taç;
Verip almak ister, kendi vârını:
“Bâzâr-ı âlem”de, can, ola harac,

Cümlesi sağırdır, Sâhibi duyar,
Öyle karâr etmiş, ne eyleyim Yâr…
İstîlâ eylemiş, altı köşeyi,
(Emre) seyreyledi, kalmadı ağyar.

Zapteden : Fuzûle Emre
Saat:6.30


21.8.1953