Ruhsat vermiş yılanlara,

Meydana çıktı Kutup…
Âh ile doldu âfâk,

Ruhsat vermiş yılanlara,
Dizilmişler kara kara;
Gönül gözleri açıklar,
Bakar, hiç düşmezler dara.

Yürürler yol ortasına,
Onları çağırır Suna;
Kim ki doğru yoldan gider,
Cânân karşı çıkar ona.

Mekânına eder davet,
Götürür, çok eder izzet;
Gözlerim! sen uyan da bak,
Tâ ezelden budur âdet.

Dostun yolu gayet ince,
Doğru yürür göz görünce,
Tükenmez devlet alırsın
Denize katran erince.

Hakka gider böylece yol,
Sen denize düş de yok ol.
(Emre) mâdem sen söyledin,
O denize gir de boğul.

Ârifler denizi arar,
Bilmiyenler eder inkâr;
Canı denize verince
Ölür de dirilir tekrar.

Hükmeder iki cihana,
Dirilik verir bu cana;
Acaba nasibolur mu,
(Emre), söylediğin sana?


15.1.1946