Kalk bakalım Hacıâ (1)

Hesab etmeyi bırak,
O Dost bize görünmüş,

Kalk bakalım Hacıâ (1)
Gül ol da bit bu bağa;
Seyredenler yayılmış,
Düşmüşler taşa, dağa.

Gezerler, ederler ah,
Böyle emretmiş İlâh;
Çoğu o Dilber için
Durmaz gezerler seyyah.

Dolanırlar her zaman,
Beğenmezler hiç mekân;
Canı feda edene
Etmez mi Sübhan ihsan?..

Yaradanım! bizi al,
Canı at, yerinde kal;
Kuvvet ver, aldatmasın
Nefis denilen deccal.

Aldatsa, gelir acı
Biz isteriz duacı;
Deccaldan kurtulanlar
Giyer devletli tacı.

Onlar benzer Mansur’a,
Mekân olmuştur bura;
Bu (Emre) zornan buldu
Halil’den sora sora.


(1) Hacıağa. Bay Osman Gülderen. 25.2.1946