Kadifeden kesesi,

Güvenilmez rengine,
Sorsalar Yârımızı,

Kadifeden kesesi,
Gönülden gelir sesi;
Bu öten bülbüllerin,
Nurdan olmuş kafesi.

Bakışlariyle öter,
Gönlünde güller biter;
Yakıyor, durmaz, hasret,
Yüzünü göster, yeter.

Kalbim yanarak bakar,
Dumanı durmaz, kokar;
Volkan oldu yüreğim,
Çıksa, dünyâyı yakar.

Böyle etti tecelli,
Devâm-eder ezelî;
Canı veren, görüyor
Sen gibi bir Güzeli.

Hasret çekmesi acı,
Yok bu aşkın ilâcı
(Emre) kapında kuldur,
Neyler taht-ile tâcı…

Zapteden: Emine ve Fikri Emre, Naciye Özhatay.
Saat:17.50


21.1.1960