Hiç sana etmez güman

Sen terk etmedin kini,
Bilinmez esrarımız,

Hiç sana etmez güman
Yok olunca bitti zan;
Ezelden bitişiksin,
Canıma, Hacı Osman. (1)

Hakka durunca divan.
Senin oldu cümle can;
Dosta âşık olunca
Dellendin, (2) aldın ferman.

Öylece oldu helâl,
Yeter, sen de orda kal;
Canından geçmiyenler
Edebilmiş mi visal?..

Bu aşk düşürür dile,
“Mecnun!” dedirir ele;
Can, ciğer feda eder.
Yâr ile olan bile. (3)

Bile olan eder ah,
Böylece bulur felâh;
(Emre) yi teslim aldı,
Âşık olunca, Allah.


(1) Tarsusta oturan Bay Osman Gülderen.
(2) Dellenmek = delirmek.
(3) Bile = beraber. 17.2.1946