Görenler terkeder mi?

Bilinmez esrarımız,
Yine Göründü Cânân,

Görenler terkeder mi?
Kapısından gider mi?
Gözümü ayıramam
Sen yüzdürsen derimi.

İkrar ettim evvelden,
Can kuşu uçtu elden;
“Hâl” i ilân edersin
Bana verdiğin dilden.

İkrarım, “Kalûbelî”,
Bildirsem, derler: deli;
Geldin vasıta ettin
Sen Mevlâm, Cebraili.

Gözlerime hâkim zat,
Bazı görünün (1) sıfât;
Bu hâle düşenlere
Verirsin bitmez hayat.

Zilife (2) tutturursun,
Canı unutturursun,
Sana âşık olanın
Gözlerinde durursun.

Daim ordan bakarsın,
Seyredeni yakarsın,
Bazıları yok bilir,
Âşık bilir ki varsın.

Bazı varırsın güle,
Bazı kokan sümbüle.
Feryad ettirirsin sen
Güle âşık bülbüle.

Feryad eder boşuna,
Aşkını verinğ (3) ona;
Devlet kuşu kondurunğ (4)
Sana âşık başına.

Saltanat bulur gezer,
O, mecnun olur gezer;
Sana âşık olanlar
Cânânım, sana benzer.

Ayna olur cihana,
O, delil olur sana;
Eğer (Emre), baktıysan,
Sen sahib olma cana.

Götür, ona teslim et,
Canı bırak, ona git;
Cebrail hâdim oldu,
Yok olunca Muhammed.


(1) Görünürsün.
(2) Zilif = zülf, saç.
(3) Verirsin.
(4) Kondurursun. 17.2.1946