Dinler, gözleri bakar,

Ah beni neyledi, gaflet uykusu…
Sendeki hilâl kaşlar,

Dinler, gözleri bakar,
Görülende hikmet var;
İçinde seyredeni
Görürsen, seni yakar.

Çıkar (Diş’i Mercan) dan,
(Gözü Sanki Fincan)dan;
Kaşlarına tutulan,
Tamam geçiyor candan.

Başı sanki bir küre,
Dönüyor yüzbin kerre;
Güneş, canı unutmuş,
Dönerek göre göre.

Durmaz seker ayağı,
Sırlar saklar dimâğı;
Bütün esrar bozulur,
Deprenirse dudağı.

Ağzındaki dönen dil,
Mevlâdan ayrı değil;
Nice söz haber verir,
Çıksa ordan Cebrâil…

Burada durur (Delîl),
Bekliyor nice (Kâmil)…
Birçoğu alır nasip,
Eğer verse (İsmâil).

Zapteden : Fuzûle Emre, Ekrem Özhatay
Saat:15

Not: Bu doğuş, Emre’nin torunu İsmail hoppalada oynarken doğmuştur.


27.5.1953