Coştu yüreğimde, aşkın denizi,

Gözümü, gönlümü, kaptı gözlerin,
Ne kadar büyüktür, insan dimâğı,

Coştu yüreğimde, aşkın denizi,
Bilmem neler etti… yakıyor bizi;
Kara gözü ile, baktı yüzüme,
Gözlerimden gitmez, hayâli, izi.

Kendisi gönlümde, ediyor cevlân,
İçimden bakarım, ben O’na her ân;
Bir varlık görürdüm, kendikendimde,
Hükmünü sürene, benmişim mekân.

Nerelere gitti, canın kıymatı?
Hiç bilmez eyledi, eski hâyatı;
Benlikten kalmadı, birtek bir damla,
Yüreğimde oynar, kendinin atı.

Boşaldım, boşaldım, onunla doldum,
Cenâzeler gibi, sarardım, soldum;
Aklımla, fikrimle edemem idrâk,
Târîf eyleyemem, bilmem ne oldum…

Hakkında yazılmış, adetsiz kitap…
Durmadan edilmiş, onunçün hesap;
Söyleyen kendisi, duyan kendisi,
Kelâm kendisidir, kendine hitap.

Yaratılan kendi, kendi yaratan;
Onun ile dolu, bu iki cihan;
Mâdemki anladın, bu esrârı sen,
(Emre)! sen yok ol da, kalsın Yaratan.

Zapteden: N. Kayalıyük
Saat: 15.55


1.4.1958