Bu ilme derler deniz,

“Ben” deme, eder ası, (1)
Seyretsinler insanı,

Bu ilme derler deniz,
Çalıştık, öğrendik biz…
Hiç vakıt tayin olmaz,
Burda yanmalıyız biz.

Öldürmelidir devi,
Boş olsun gönül evi;
Gönülde ateş yanar,
Görünüyor alevi.

Ehline görünüyor,
Âşıkların kan yiyor;
Bu bir bilinmedik sır,
Bilen, bilene diyor.

Yanmayınca duyulmaz,
Yanmıyan seni bulmaz;
Hakka kul olmak lâzım,
Kullar hiç Tanrı olmaz.

Kime görünse Tanrı,
Gören terkeder vârı;
Bizlere göstermiyen:
Bu varlık cazı karı… (1)

Sever bizi, kandırır,
Bu aşktan usandırır.
Sözüne aldanmayın,
Sonunda utandırır.

(Emre!) çalış, aldanma,
Sen sözüne inanma;
Aşk seni bütün yaktı,
Başka havaya yanma.

18.12.942


(1) Varlık denilen bu cadı karı bize Tanrıyı göstermiyor.