Bu çeşmeden akar sular,

Yarabbi, uyandır beni,
Bozulmaz hiç bu usül:

Bu çeşmeden akar sular,
Testisi boş olan, dolar;
Dostum, sen yüzünü kapa,
Hep münkirler bakar, solar.

Açsana âşıklarına,
Onlar bakmazlar ârına;
Durmadan (Emre) yanıyor,
Hasret olunca Yârına.

Feryadı göğe yayılır,
Yüzünü görse ayılır;
Cihanı âşık doldurmuş,
Akılnan nasıl sayılır…

Bir noktaya olmuşlar cem’,
Bulmuşlar, etmezler sitem.
Yarabbi, bu nasıl yara…
Görünüşün, olur merhem.

Hiç bilemez cerrah dahi…
Ağrıları daim baki;
Bakışı mahmur ediyor,
(Emre) çıkar ordan sâkî.


12.1.1948