Ben aklımı taktım ona,

Yârım! sevince seni,
Uyan, gel gözlerim, uyan,

Ben aklımı taktım ona,
Bak o ne eyledi bana…
Leylâdır deyi görünce
Neyleyim döndüm Mecnuna.

Ben baktım ki; zilfi (1) ipek,
Görmeyi eyledim dilek;
Benim perişan başıma
Yuvasını kurdu leylek.

Çok zaman orada durdu,
Benim başım oldu yurdu;
Gezdi nice çok başları,
Başımı beğendi, durdu.

Bu baş imiş ona mekân
Durur, öter o her zaman;
Ben “âlem-i fark” a gelsem,
O vurup akıtıyor kan.

Vurup da tepemi oyar,
Kan akıp yüzümü boyar;
Bu (Emre) hayran olmuştur,
Nur yüzüne nasıl doyar…


(1) zülf, saç. 3.3.1946