Bâzâr-ı âlemdir: sanki bir mahşer…

Neden ağlar ah bu gönül?
Nereye gidersem, berâber başım,

Bâzâr-ı âlemdir: sanki bir mahşer…
İçinde dolanır, her gelen beşer;
Herkes sevdiğine, müşteri olmuş,
Kimi ihsân alır, kimisi de şer.

Tükenip bitmiyor, durmadan artar,
Gönüllerde vardır, terâzi, kantar;
Adedi bellisiz, üstünde mîzan,
Sâhip olan birdir, durmadan tartar.

Defteri, Mîzânı: gönlü, alanın,
(Kalem)i: gözüdür, me’mûr olanın;
Bu ne sırdır Yârab: beraber uğru; (1)
Yine sâhibidir, kefen çalanın.

Bir yandan suçluyu, tutar da döğer,
Hemi cezâ verir, hem dahî öğer,
İşine karışan, pişmân oluyor,
Bir dâhi göremenğ, bed! dersen eğer.

Onun için, (Emre), hep görür kemâl,
Nesine gerektir, haramla helâl…
(Gönlü) tahlîl etti, kendine verdi,
Bundan sonra sükût… hem de oldu lâl.

Zapteden : Fuzûle Emre
Saat:10.10


(1) Uğru = hırsız. 2.11.1953